Off-Limits
A day for logistics. There isn’t much one can do, given the proximity to China; there are restrictions in place for foreigners. I had really hoped to visit the Bum La Pass—it was high on my wish list—but it’s off-limits (even for people from Brabant!). Still, after some searching and poring over Google Maps, I’ve managed to put together a plan for tomorrow: a trip to a village called Zemithang, located in the far corner of the state, near Bhutan. There’s only one homestay there, and absolutely no internet or mobile reception. It’s also close to China, but this area is permitted. At least I have a plan now.
Later, I finally set out for a long walk—heading toward the birthplace of the Sixth Dalai Lama, known as Urgelling Gompa. Unfortunately, there were no proper trails, so I had to walk along the main road—a steep descent followed by a steep climb back up. A real calf-burner! In the afternoon, I drove back to the large monastery to earn some more "merit." Driving in this town is an adventure in itself; many streets are one-way, though only the local drivers seem to know this—there are no signs, and cars are parked facing both directions! Every so often, a police officer will come running after me to point it out—very kindly, I might add. Oncoming drivers are less friendly, but I remain stoic. Good practice for tomorrow, I suppose, since the long road ahead is only one lane wide.
Off-Limits
Een regeldag. Veel kan er niet vanwege de nabijheid van China. Voor buitenlanders zijn er beperkingen. De Bum La pas had ik heel hoog op mijn verlanglijstje staan, maar is off-limit. Ook voor Brabanders. Maar met wat gezoek en turen op Google Maps toch een plan voor morgen gemaakt. In de uiterste rechterhoek van de staat, dichtbij Bhutan. Zemithang heet het dorp. Met één homestay. En geen internet of andere ontvangst. Ook China dichtbij, maar dit mag dan wel. Heb weer wat te doen.
Daarna wilde ik eindelijk een lange wandeling maken. Naar het geboortehuis van de Zesde Dalai Lama, Urgelling Gompa heet het daar en helaas waren het geen paden. Dus liep ik langs de hoofdweg Steil naar beneden dus ook weer steil omhoog. Een kuitenbijter heet zoiets. In de middag nogmaals naar het grote klooster gereden voor nog wat “merit.” Rijden in deze stad is een avontuur op zich, omdat er veel straten eenrichtingsverkeer zijn. Dat weten de automobilisten hier. Ik niet, er staan geen borden. En de auto’s staan beide richtingen geparkeerd. Regelmatig rent er een agent achter mij aan om het te vertellen. Heel vriendelijk dat wel. Tegenliggers zijn minder vriendelijk, maar ik blijf stoïcijns. Alvast oefenen voor morgen, want de heel lange weg is éénbaans.