Airtel and Indian bureaucrats

Whether I’ll actually have mobile coverage in the remote places I’m headed to remains to be seen. As it turns out, obtaining a SIM card in India in 2026 is an almost impossible undertaking. I had assumed I could just pick up a phone number—how naive of me. The flights went perfectly at first: no delays, no missed connections, and, remarkably, no lost luggage. The real adventure began only after arriving in Delhi. My first mission: to purchase an Indian SIM card. At Airtel, one of the major providers, I thought it would be as simple as showing my passport—done and dusted. That proved to be a rather optimistic assessment. There was an issue with my passport number—or, more accurately, my passport number didn’t quite fit into Airtel’s bureaucratic reality. And with that, things came to a standstill. As if that weren’t enough, security flagged me for carrying a suspiciously large amount of electronics. My small suitcase and backpack were completely emptied, their contents laid out on two large tables for closer inspection. It turns out electronics must be presented separately—a detail I had missed in the travel terms and conditions. Eventually, I reached Guwahati, my first destination in India. Time for another attempt at the local Airtel office—an adventure in itself. Navigating without mobile service has a certain adventurous quality, but it’s mostly just inconvenient. Once inside, the long wait began. When it was finally my turn, a process commenced that would end up taking more than four and a half hours. Every staff member seemed to feel personally responsible for getting my connection set up. My phone passed from hand to hand, with something missing at every turn. Even spelling my father’s given names correctly proved to be a major hurdle—yes, they needed those, too. But finally: my phone had a signal! Not that I could do much with it at that point; the day was nearly over. A remarkably successful day of travel—at least by Indian standards. Tomorrow, I’ll see what there is to discover here. By eight in the evening, I was completely out—I hadn’t seen a proper bed in far too long. And any footage? Hardly any. But no matter—the journey has begun. The SIM card works, I’m in Guwahati, and the world lies open before me. At least, as long as Airtel agrees.

Airtel and Indian bureaucrats

Of ik straks bereik zal hebben op mijn onbereikbare plekken, is nog maar de vraag. Een simkaart bemachtigen in India anno 2026 blijkt namelijk een bijna onmogelijke onderneming. Ik dacht dat ik gewoon even een telefoonnummer nodig had. Hoe naïef kun je zijn. De vliegreizen verliepen aanvankelijk voorbeeldig. Geen vertragingen, geen gemiste aansluitingen en zowaar ook geen zoekgeraakte bagage. Het avontuur begon pas echt na aankomst in Delhi. Mijn eerste missie: een Indiase simkaart aanschaffen. Bij Airtel, een van de grote providers, leek dat een kwestie van een paspoort laten zien, klaar. Dat bleek een nogal optimistische inschatting. Er was iets mis met mijn paspoortnummer. Of eigenlijk: mijn paspoortnummer paste niet helemaal in de bureaucratische werkelijkheid van Airtel. En daarmee hield het voorlopig op. Alsof dat nog niet genoeg was, bleek ik bij de bagagecontrole ook over een verdacht grote hoeveelheid elektronica te beschikken. Mijn kleine koffertje en rugzak werden volledig leeggehaald. De inhoud belandde op twee grote tafels voor nader onderzoek. Elektronica moet apart worden aangeboden. Dat had ik dan weer gemist in de reisvoorwaarden. Uiteindelijk bereikte ik Guwahati, mijn eerste bestemming in India. Tijd voor een nieuwe poging bij het plaatselijke Airtel-kantoor. Dat bleek een avontuur op zichzelf. Navigeren zonder bereik heeft iets avontuurlijks, maar is vooral onhandig. Eenmaal binnen begon het grote wachten. Toen ik eindelijk aan de beurt was, begon een proces dat ruim vierenhalf uur zou duren. Iedere medewerker leek zich persoonlijk verantwoordelijk te voelen voor mijn aansluiting. Mijn telefoon ging van hand tot hand, steeds ontbrak er weer iets. Zelfs het correct spellen van de doopnamen van mijn vader bleek een serieuze hindernis. Ja, die hadden ze ook nodig. Maar eindelijk: mijn telefoon had bereik! Niet dat ik er op dat moment nog veel mee kon. De dag was bijna voorbij. Een bijzonder geslaagde reisdag, althans volgens Indiase maatstaven. Morgen maar eens kijken wat hier allemaal te zien is. Om acht uur 's avonds ging bij mij het licht uit. Een echt bed had ik inmiddels al veel te lang niet gezien. En beeldmateriaal? Nauwelijks. Maar goed, de reis is begonnen. De simkaart doet het, ik ben in Guwahati en de wereld ligt open. Althans, zolang Airtel het ermee eens is.