Shame, Shame

 

Shame, Shame

Een schaamtevolle dag. Alhoewel ik trots ben op mijn ‘Reisbureau van Onbereikbare Plekken’ liet ik mijzelf enorm in de steek vandaag. Vol goede moed ging ik vroeg op pad naar mijn ‘onbereikbare’ plek Zemithang. Ik was gewaarschuwd voor smalle wegen, maar ‘zo’ smal? En het eerste stuk was nog wel te doen hoorde ik. Passeren van tegenliggers vergde veel en het wegdek was, om het positief te omschrijven, rot. Ik had echt geen zin om twee volle dagen op deze weg zo door te brengen en besloot om te keren. En dat voor een stupa alleen. En honderden kilometers mooie, bochtige weg natuurlijk. Voor het eerst in mijn leven blies ik een ‘avontuur’ af. Schaamteloos. Het eerste beeld is van internet geplukt. De “Gorsam Gompa”. Terug op de weg voor watjes bracht ik nog een eerbetoon aan een overleden jongen en bezocht een weinig spectaculaire waterval. De Sela pas bereikte ik vlak voordat de bewolking het zicht zou beperken en daarna stuitte ik bij toeval op een bordje “Dirang Dzong”. Een middeleeuws fort van de Monpa tribale cultuur. Het geluk was met mij want er was een Monpa festivalletje aan de gang. Dit fort is nauw verband met de Dzongs in Bhutan. Ik werd een oude mannen drankhol in getrokken, kreeg een Katha (een ceremonieel sjaal) omgespoeld en werd in de tempel bekogeld met een soort kikkererwten. Dat is gebruik. Later, in mijn hotel, was de jongen die mij incheckte zwaar on der de indruk. Zijn broer is journalist en morgenvroeg staat er een interview gepland met “de man van 77 die zelf in een auto door India rijdt”. Ik vrees voor het plaatselijke suffertje.