Snow in Heiligkreuz

 

Snow in Heiligkreuz

Zwitserland overdrijft graag een beetje met schoonheid. Groene hellingen, koeien met bellen, houten huizen die eruitzien alsof er wel tien gezinnen wonen en bergen die zich dramatisch tegen de hemel aftekenen. Boven Heiligkreuz was dat niet anders. Heiligkreuz lag vlakbij Schüpfheim waar we verbleven. Er was nog zon en bij ons de lust tot wandelen. Er aangekomen begonnen we met een houten wandelpad door een “oerbos”, zo stond het op de vele wandelbordjes. De wandeling bleek kort en boven lagen echte bergen. Het pad (605) begon vriendelijk. Frisse lucht, ruime uitzichten en dat weldadige gevoel dat je benen hoger en hoger willen. De paden omhoog langs alpenweiden en verspreide boerderijen en koeien, juist, met bellen. Het weer deed aanvankelijk keurig mee. Een waterig zonnetje, zachte wolken, prima wandelomstandigheden. Langzaam veranderde de lucht. De sneeuw kwam eerst aarzelend, vervolgens overtuigend. Daarna hagel. Die gelukkig van je te dunne jas afketst. Kleine harde projectielen, pijnlijk op een bejaard hoofd. Het uitzicht bleef gelukkig. Wolken trokken door de dalen, bergwanden verschenen en verdwenen weer, stukken landschap lichtten plots op alsof iemand een spot aanzette. Juist slecht weer maakt bergen vaak mooier. Minder ansichtkaart, meer drama. Hoog boven het dorp lag tot onze opluchting restaurant First en het was zelfs open. Een reddingsboei van hout, warmte en koffie. Wij waren de enige gasten. De koffie goed. Wat minder was dat er buiten een parkeerterrein lag. We hadden kunnen rijden. Toch maar weer naar beneden gaan glijden. Toen het weer bedaarde, lag onder ons nog steeds Heiligkreuz. Weer rustig tussen de heuvels, alsof er helemaal niets gebeurd was. We moesten ook weer terug naar Luzern. Voor een lunch en een laatste afscheid. Iedereen was er.