Luzern Art
We started at the Kunstmuseum Lucerne. The museum is situated right next to the station, designed to immediately welcome travelers in a culturally responsible manner before they disappear back towards the chocolate shops and watch palaces. It works. You walk from Swiss precision almost directly into the art. The galleries had that typical museum atmosphere: people walking slowly to appear intelligent and visitors lingering just a little too long looking at an installation in the hope that they will understand something of it. I, myself, was far from understanding everything. It certainly wasn't all worth seeing. Unfortunately. That remains the beauty of art. No one understands it, but everyone looks serious. Especially installations where you got the suspicion that the artist had had a difficult childhood *and* a sewing machine. But every now and then it happened: an image that unexpectedly silences you. That is ultimately why you go. Looking at art remains essentially the same as traveling: you hope to discover something new, but usually it feels familiar again. And then back outside. Into Lucerne. Along the lake, among the walkers, the day-trippers, and the extremely well-dressed Swiss. Outside, the lake glistens, tourists photograph the wooden bridge, and the mountains themselves are like a postcard. Lucerne is a beautiful city, but it certainly makes you thirsty. We end up at the Jazzkantine, a café that was run by a Dutchman for a long time. He is, incidentally, also the reason we are in Lucerne. But more on that tomorrow. With a large group, we went to eat pizza at the place of Italians with a left-wing leaning. They had their clubhouse here. The wine flowed freely.
Luzern Art
We begonnen bij het Kunstmuseum Luzern. Het museum ligt tegen het station aan, om reizigers direct cultureel verantwoord op te vangen voordat ze weer verdwijnen richting de chocoladewinkels en horlogepaleizen. Dat werkt. Je loopt van de Zwitserse precisie vrijwel rechtstreeks de kunst in. In de zalen hing die typische museumsfeer: mensen die langzaam lopen om intelligent over te komen en bezoekers die nét iets te lang naar een installatie blijven kijken in de hoop dat ze er iets van begrijpen. Zelf begreep ik lang niet alles. Het was zeker niet allemaal het bekijken waard. Helaas. Dat blijft het mooie aan kunst. Niemand snapt het maar iedereen kijkt ernstig. Vooral installaties waarbij je het vermoeden kreeg dat de kunstenaar een moeilijke jeugd én een naaimachine had gehad. Maar af en toe gebeurde het: zo’n beeld dat je onverwacht stil krijgt. Dat is uiteindelijk waarom je gaat. Kunst kijken blijft eigenlijk hetzelfde als reizen: je hoopt iets nieuws te ontdekken, maar meestal komt het weer bekend voor. En daarna weer naar buiten. Luzern in. Langs het meer, tussen de wandelaars, de dagjesmensen en de uiterst goed geklede Zwitsers. Buiten glinstert het meer, toeristen fotograferen de houten brug en de bergen zijn zelf een ansichtkaart. Luzern is een mooie stad, maar je krijgt er wel dorst van. We belanden in de Jazzkantine. Een café dat lang door een Nederlander gerund werd. Hij is trouwens ook de reden dat we in Luzern zijn. Maar daarover morgen meer. Met een grote groep gingen we pizza eten bij Italianen van een linkse signatuur. Ze hadden hier hun clubhuis. De wijn vloeide rijkelijk.
