Sevilla, Arcos, Cadiz
Normally I travel, but this time I decided it was time for a holiday. Spain is the obvious choice. So we flew to Seville and, above all, made no plans. Unfortunately, every Instagram user worldwide had decided to go to Seville as well. That meant crowding and queuing—neither of which is a real passion of ours. Yes, ours: there are two of us. Nikky is with me. Seville is, and always will be, beautiful, but we didn’t spend much time inside its highlights. There was always that line in front of them—tickets being the most commonly spoken word in the city. Even the smallest churches charge a hefty entrance fee, and that’s when my principle kicks in: “No money for God.” The weather, however, was wonderful, so strolling through the city was a pleasure, even if it meant weaving through the crowds. The Setas de Sevilla, a wooden structure offering unrivalled views over the city, was surprisingly still accessible—although we were standing at the ticket office at seven in the morning. Once on top, we understood the lukewarm turnout: a dense mist hung over the city. Still, an impressive structure. After that, Seville was done. And since we both experienced the 1970s—Nikky just barely, at the very last moment—we headed for Jerez de la Frontera. The sherry capital of the world, the drink to which our mothers were once collectively addicted. Thankfully, no crowds there—and yes, everyone drinks. And makes nativity scenes. Nearly a thousand were on display. Mary in every conceivable pose, from pious to voluptuous, even heavily pregnant and after a miscarriage. Now we’re in Arcos de la Frontera, truly a stunning little town, where you simply accept the dramatic changes in elevation. I eventually resigned myself to the fait accompli that Nikky absolutely insisted on rolling the suitcase.
Sevilla, Arcos, Cadiz
Normaal maak ik reizen, maar nu besloot ik dat het tijd werd voor een vakantie. Dan ligt Spanje voor de hand. Het werd vliegen naar Sevilla en vooral geen plannen maken. Helaas hadden alle gebruikers wereldwijd van Instagram ook besloten naar Sevilla te gaan. Dat werd dringen en in de rij staan. Beide geen echte liefhebberij van ons beiden. Ja, ik ben met twee. Nikky is erbij. Sevilla is en blijft prachtig, maar veel binnen in de hoogtepunten zijn we niet geweest. Daar stond steeds die rij voor, ‘tickets’ was het meest voorkomende woord in de stad.. Zelfs de kleinste kerken vragen nog een heftige toegangsprijs en dan gaat mijn principe gelden: “Geen Geld voor God.” Maar het weer was prachtig dus flaneren kon prima al werd dat wel laveren tussen de drommen door. Setas de Sevilla, een houten constructie waarbij je ongeëvenaarde uitzichten hebt over de stad, was wonderwel nog wel te bezoeken. Al stonden we daar wel om zeven uur in de ochtend voor het ticket-office. Eenmaal boven begrepen we de lauwe opkomst: er hing een dichte mist over de stad. Toch een indrukwekkend bouwsel. Sevilla was daarna klaar en omdat wij beide de jaren zeventig hebben meegemaakt, Nikky nog net op het nippertje, togen we naar Jerez de la Frontera. De Sherry-hoofdstad van de wereld, de drank waaraan onze moeders destijds massaal verslaafd waren. Gelukkig geen drommen daar en ja, iedereen drinkt. En maakt kerststallen. Een kleine duizend werden er geëxposeerd. Maria in allerlei standjes, van vroom tot wulps en zelfs nog hoogzwanger en na een miskraam. Nu zijn we in Arcos de la Frontera, werkelijk een schoonheid van een stadje, waarbij je de hoogteverschillen op de koop toe neemt. Ach, ik legde mij maar neer bij het voldongen feit dat Nikky de koffer persé wilde rollen.
