The Taj Again
The Taj Mahal under heavily overcast skies—something I hadn’t experienced before. But things improved. Still, what on earth is a person doing at the Taj Mahal for the fourth time in their life? And actually going inside, too? Women! 1989, 2013, 2019, and now 2026. Only in 2019 was I alone; I visited this temple of love because I had suddenly found myself stranded in Agra. On the other occasions, I was there for love too, though I didn't always manage to show up with the same partner. I recently re-read the story behind the construction of this tribute to love, and it turns out there is now serious doubt regarding the builder's true intentions. It had always been assumed that this magnificent "cake" of a building was erected by Shah Jahan in honor of his third wife, Mumtaz Mahal, who died prematurely. He was fourteen at the time. Now, however, it appears that the man's massive ego was the driving force behind the structure's creation. Twenty thousand people from across the globe helped build it, aided by another thousand elephants. Construction took fourteen years. Back in Den Bosch, they toiled for four hundred years just to finish St. John’s Cathedral. With each of my visits, security measures have grown increasingly strict. Your body and bag undergo minute scrutiny; this time, a small box of Smints and a tea bag were confiscated as contraband. Curiously, the three excessive packs of wet wipes were allowed inside. I didn't need them, though. The sense of being moved by the sight of this wonder of the world has faded. I hate to dash my readers' hopes, but this was absolutely my final visit.
The Taj Again
De Taj Mahal met zwaar bewolkt weer. Dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Maar het werd beter. Maar wat doet een mens in godsnaam voor de vierde keer in zijn leven bij de Taj Mahal. En dan ook nog binnengaan: Vrouwen! 1989, 2013, 2019 en nu 2026. Alleen in 19 was ik alleen en bezocht deze tempel van de liefde omdat ik plotseling in Agra was gestrand. Die andere keren was ik er ook voor de liefde alleen lukte het mij niet steeds met dezelfde liefde te verschijnen. Las het verhaal van de bouw van dit eerbetoon aan de liefde nog maar een keer en nu blijkt dat er ernstig getwijfeld wordt aan de intenties van de bouwer. Er werd altijd aangenomen dat deze prachtige taart gebouwd werd door Shah Jahan ter ere van zijn te vroeg overleden derde vrouw Mumtaz Mahal. Hij was toen 14. Nu blijkt het toch weer het enorme ego van de man te zijn die dit gebouw deed verrijzen. 20.000 mensen uit de halve wereld hielpen mee bouwen en kregen de hulp van nog eens 1000 olifanten. De bouw duurde 14 jaar. In Den Bosch ploeterden ze 400 jaar om die Sint Jan af te maken. Bij al mijn bezoeken werden de beveiliging maatregelen steeds strenger. Je lichaam en je tas worden aan een minuscuul onderzoek blootgesteld en bij mij werden deze keer een doosje Smint en een theezakje als verboden waar in beslag genomen. De overdreven drie pakketjes natte tissues mochten wel mee naar binnen. Toch had ik ze niet nodig. Die ontroering bij het zien van dit wereldwonder is voorbij. Ik wil de hoop van al mijn lezers de grond in boren, dit was absoluut mijn laatste bezoek.
