Bordertown Turtuk

It was almost like a convoy. Early in the morning, we drove in a long line of cars towards Turtuk. We were clearly not the only ones heading to this northernmost border town in India, wedged right up against Pakistan. Indian tourists generally have two main objectives. Some simply want to get as close to the border as possible, while others are drawn to the charms of Turtuk itself: its narrow old streets, small museums, green fields, and the unique atmosphere of a village that was once so remote. And, of course, there are the two women-run cafés—though, strikingly, they are mostly frequented by men. The road is anything but quiet; long convoys of army vehicles dominate the landscape. Whenever a convoy approaches, everyone instinctively moves aside. The heavy trucks and off-road vehicles do not yield an inch. It is easy to understand why: this is a border region where the presence of the Indian army is palpable everywhere. Yet, there is another side to the story. To give back to the local community, soldiers transport children from the villages to and from school. It is a small gesture, but here—where distances and conditions are far from simple—it makes a world of difference. We spend the day driving alongside the Shyok, a river that winds through the landscape like a silver ribbon. One moment the water is almost perfectly still; the next, it transforms into a wild, churning torrent. Countless streams cascade down from the glaciers; their waters—white or pale blue—create a spectacular contrast with the brown, sometimes almost grey, waters of the Shyok. At several points, the river is spanned by bridges that have clearly seen better days. Moreover, only one vehicle is allowed to cross at a time. Yet, ultimately, it is not the roads, the bridges, or even the river that leave the deepest impression. It is the mountains. They are everywhere. Colossal, barren, and imposing. You don’t have to try very hard to feel small here.

Bordertown Turtuk

Het was bijna een soort colonne. In de vroege ochtend reden we met een lange sliert auto’s richting Turtuk. We zijn duidelijk niet de enigen die op weg zijn naar dit meest noordelijke grensplaatsje van India, ingeklemd tegen Pakistan. De Indiase toeristen hebben grofweg twee doelen. Sommigen willen vooral zo dicht mogelijk bij de grens komen, anderen laten zich verleiden door Turtuk zelf: de oude straatjes, kleine musea, groene velden en de bijzondere sfeer van dit ooit zo afgelegen dorp. En natuurlijk zijn er de twee vrouwencafés. Opvallend genoeg zitten daar vooral mannen. De weg is allesbehalve rustig. Lange colonnes legervoertuigen beheersen het landschap. Zodra zo’n colonne eraan komt, gaat iedereen zonder nadenken opzij. De zware trucks en terreinwagens wijken voor geen centimeter. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom. Dit is een grensgebied waar de aanwezigheid van het Indiase leger overal voelbaar is. Toch is er ook een andere kant. Om iets terug te doen voor de lokale bevolking brengen en halen militairen kinderen uit de dorpen naar school. Een klein gebaar, maar hier, waar afstanden en omstandigheden allesbehalve eenvoudig zijn, maakt het een wereld van verschil. De hele dag rijden we langs de Shyok, de rivier die zich als een zilveren lint door het landschap slingert. Het ene moment ligt het water bijna volmaakt glad, even later verandert het in een kolkende, wilde stroom. Vanuit de gletsjers komen talloze riviertjes naar beneden. Hun water is wit of bijna lichtblauw en vormt een spectaculair contrast met het bruine, soms bijna grijze water van de Shyok. De rivier wordt op verschillende plekken overspannen door bruggen die hun beste tijd duidelijk hebben gehad. Er mag bovendien maar één auto tegelijk overheen. Maar uiteindelijk zijn het niet de wegen, de bruggen of zelfs de rivier die de meeste indruk maken. Het zijn de bergen. Ze zijn overal. Reusachtig, kaal en ongenaakbaar. Hier hoef je niet veel moeite te doen om je klein te voelen.