Krung Thep forever
I’m back in Bangkok again. And it immediately feels familiar. I don’t need to see anything, tick anything off a list, or go anywhere in particular. For the first few days, I just let the city happen. Everyday things. Seeing what comes my way. There are really only three cities in the world where I can do that. Not coincidentally, they’re also my favorites: Bangkok, New York, and Rome. I’m staying in four different hotels, scattered across the city. A kind of nomadic existence—but with air conditioning and clean sheets. Each neighborhood has its own rhythm, its own perspective. What did I come across? Commuters patiently waiting for a boat along a klong, as if time means something different here. A bus driver taking a break from work for a nap, at 37 degrees, you can hardly blame him. A hotel visibly proud of its faded glory, and with no intention whatsoever of changing that. Plenty of Thai kitsch, of course. A bridal shop where slippers get to feel, just for a moment, what it’s like to be high heels. And then there was the woman. She stopped, looked at me, covered her mouth with her hand, and without hesitation started fixing my hair. My hair, wild for as long as I can remember. Jeroen Pauw may have followed suit later, but this is the original. When she walked on, satisfied, I carefully returned it to its proper state of disarray. That’s why I love Bangkok. I noticed advertisements suddenly appearing on road signs, as if even traffic here is trying to sell you something. I took a few rides on those hundreds of thousands of motorcycle taxis, at speeds that make you briefly reconsider your life choices. And I watched the devotion of the Thai people at the Erawan Shrine, intense, sincere, and completely natural. And finally, I let myself be talked into a crash course in testosterone. “Five days,” the man said. “Easy.”
Bangkok.
I don’t have to look for anything here. I’m here, and that’s enough.
Krung Thep forever
Ben weer eens in Bangkok. En dat voelt meteen vertrouwd. Ik hoef niets te zien, niets af te vinken, nergens per se naartoe. De eerste dagen laat ik de stad gewoon gebeuren. Alledaagse dingen. Kijken wat er op mijn pad komt. Er zijn eigenlijk maar drie steden op de wereld waar ik dat kan. Direct ook mijn favorieten; Bangkok, New York en Rome. Ik verblijf in vier verschillende hotels, verspreid over de stad. Een soort zwervend bestaan, maar dan met airco en schone lakens. Iedere wijk een ander ritme, een andere blik. Wat kwam ik zoal tegen? Forenzen die geduldig wachten op een boot bij een klong, alsof tijd hier een andere betekenis heeft. Een buschauffeur die zijn werk even onderbreekt voor een dutje, groot gelijk met 37 graden, denk je dan. Een hotel dat zichtbaar trots is op zijn vergane glorie, en daar ook niets aan wil veranderen. Veel Thaise kitch natuurlijk, een bruidswinkel waar de slippers even aan pumps mogen voelen. En toen die vrouw. Ze stopte, keek me aan, drukte haar hand tegen haar mond en begon zonder aarzeling mijn haar te fatsoeneren. Wild haar heb ik al eeuwen, Jeroen Pauw is het later na gaan doen maar het is wel mijn haar. Toen ze tevreden verder liep, bracht ik het zorgvuldig terug in de juiste wanorde. Daarom hou ik zo van Bangkok, Ik zag plots reclame verschijnen op de richting aanwijs borden, gebruikte een paar van de honderduizenden bromfiets taxi’s met hun duizelingwekkende snelheid en genoot van de devotie van alle Thai bij het Erawan shrine. En tenslotte liet ik me overhalen tot een snelcursus testosteron. “Een dag of vijf,” zei de man. Fluitje!
Bangkok. Ik hoef hier niets te zoeken, ik ben er, dat is genoeg.
