The Bridge
Op de laatste dag van de trip naar Edinburgh stond er nog een icoon op het programma. Een Unesco-icoon zelfs. De beroemdste brug ter wereld zeggen de Schotten, maar wij Nederlanders gaan voor de Erasmusbrug. En persoonlijk houd ik het toch op de Golden Gate Bridge als absolute favoriet. Maar goed, vandaag ging het om de Forth Bridge uit 1890, de imposante spoorbrug die South Queensferry met North Queensferry verbindt. Een monument van staal en industriële ambitie. Het stadje South Queensferry dankt zijn naam aan koningin Margaret of Scotland. Zij wilde in de elfde eeuw verzekerd zijn van een betrouwbare veerpontdienst over de Firth of Forth voor pelgrims die naar St Andrews reisden. Na haar dood in 1093 maakte zij zelf haar laatste overtocht met diezelfde “Queen’s Ferry”, op weg naar de door haar gestichte Dunfermline Abbey.. Het oude stadje heeft sfeer, dat is zeker en tijdens ons bezoek regende het er niet. Hulde!
De meeste inwoners zijn een nering begonnen, omdat het hebben van een UNESCO-attractie, juist, nering oplevert. Restaurants, cafés, souvenirwinkels. De lokale Italiaan had het echter niet gered. Zijn verlaten zaak bood een prachtig melancholisch tafereel: vervallen interieur, reflecties in de ramen en een eenzame kroonluchter die nog net deed alsof het hier ooit gezellig was geweest. En, waarschijnlijk speciaal voor dezelfde toeristen, was er ook een optreden van Lady Boys uit Bangkok aangekondigd. Die zouden zich ongetwijfeld thuis voelen in de onscherpe cocktailjurkjes inde modezaak.
De beroemde brug zelf was alom aanwezig in zijn grootsheid of is het ‘haar’ grootsheid? Daar zijn de Thaise meisjes ook wel benieuwd naar.
Daarna snel op weg naar het airport. Maar die bussen! Woonwijk na woonwijk passeerde, toch lukte het ons ’in the middle of nowhere’ uit te stappen. De volgende bus vertrok op onze vertrektijd. Lichte paniek. En toen herleefden plots de jaren zeventig: liften.
En het was nog niet eens het idee van de zeventiger.
