A closed road
Yesterday was a flop day. When you spend well over nine hours in a car, there is little adventure to share. The plan was a—yes, predicted—difficult road through rainforests, past national parks, and ending up somewhere in the unknown. Endless rubber plantations were the starting point, monotonously beautiful, with many signs warning to watch out for tigers and especially elephants. There were elephants there, I could see that, because they prefer to defecate on the public road. The only one strolling calmly across the road was a tapir. He was either not afraid or didn't see me. After just under two hours, a sign: stop! A landslide further ahead; there had been fatalities. Goodbye tigers, elephants, and natives. Yes, the latter really exist; the Orang Asli, the oldest indigenous population of West Malaysia living in this jungle.
So, time to turn around, an extra four-hour detour. Driving back along all the roads, almost arriving back at Besut. Along the way, I actually only saw signs recommending the local delicacy Pisang Cheese. The culinary appeal of this escaped me for a moment. Just as many other things escaped me. I was mainly looking at the road, I thought. Then I took a detour towards the Cameron Highlands. I reached the Highlands View Hotel tired, but I couldn't care less about that view. Tomorrow, perhaps. Tea plantations. Let it damn well be beautiful. And preferably without the rain that came pouring down late this afternoon. The photos aren't worth looking at.
A closed road
Gisteren een sof-dag. Als je ruim negen uur in een auto doorbrengt valt er weinig avontuur te delen. Het plan was een , ja al voorspelde, moeilijke weg door regenwouden, langs nationale parken en eindigen ergens in het onbekende. Eindeloze rubberplantages waren vanaf de start, eentonig mooi, veel borden met opletten op tijgers en vooral olifanten. Olifanten zaten er wel, dat zag ik, want schijten doen ze het liefst op de openbare weg. De enige die rustig de weg over kuierde was een tapir. Hij was of niet bang of zag mij niet. Na een kleine twee uur een bord: stop! Een aardverschuiving verderop, er waren doden gevallen. Weg tijgers, olifanten en inboorlingen. Ja die laatsen bestaan echt; de Orang Asli, de oudste inheemse bevolking van West-Maleisië die in dit oerwoud leeft.
Omkeren dus maar, een extra omweg van vier uur. Allemaal wegen weer terug rijden, weer bijna aankomen bij Besut. Onderweg zag ik eigenlijk alleen maar borden waarop de plaatselijke lekkernij Pisang Cheese werd aanbevolen. Het smulgehalte hiervan ontging mij even. Zoals er wel meer mij ontging. Op de weg kijken dacht ik vooral. Daarna met een boog richting de Cameron Highlands. Moe bereikte ik het HIghlands View hotel maar die view kon mij gestolen worden. Morgen maar weer. Thee plantages. Laat het potdomme mooi zijn. En liefst zonder de regen die vanmiddag laat uit de hemel kwam vallen. Foto’s zijn het bekijken niet waard.
