Penang, Same Same but Different
Shophouses, street art, tourists, bicycle taxis. That is Penang today. Except for the street art, it was like that a long time ago too. Only back then, those tourists were mainly backpackers. They are gone. Moved on to islands without skyscrapers, where life feels just a little less organized. And those bicycle taxis were for transport, not for sightseeing. What has fortunately remained: the food. A wondrous mix of cuisines from all over Asia, and remarkably little fast food in the old city. As if people here still understand that food is allowed to take time and attention. Although Penang is no longer the old Asia, I thoroughly enjoyed walking around there. Especially thanks to the street art. It pops up everywhere: playful, sharp, sometimes moving. I will show more of it later, because by now I have already collected too many images. How a city can change, and yet remain the same. I sometimes lapse into nostalgia; that must be my age. I am glad I experienced that old way of traveling. But fair is fair: I can also enjoy the travelers of today. They look different—much neater, often of Chinese descent—and move effortlessly through the world with TikTok and Instagram as their compass. Long live the present. But Penang… Just leave those old houses standing for a little while longer. Fix them up, give them a new life, but let the future enjoy them too. I read that people here started protecting them as early as the 1980s. Kudos.
Penang, Same Same but Different
Shophouses, street art, toeristen, fietstaxi’’s. Dat is Penang vandaag de dag. Op de street art na was dat lang geleden ook zo. Alleen waren die toeristen toen vooral backpackers. Die zijn weg. Doorgeschoven naar eilanden zonder wolkenkrabbers, waar het leven nog net iets minder georganiseerd voelt. En die fietstaxi’s waren er voor vervoer, geen rondtoer. Wat gelukkig gebleven is: het eten. Een wonderlijke mix van keukens uit heel Azië, en opvallend weinig fastfood in de oude stad. Alsof men hier nog begrijpt dat eten tijd en aandacht mag kosten. Hoewel Penang het oude Azië allang niet meer is, heb ik er met veel plezier rondgelopen. Vooral dankzij de straatkunst. Overal duiken ze op: speels, scherp, soms ontroerend. Ik zal er later meer van laten zien, want inmiddels heb ik alweer te veel beelden verzameld. Wat een stad kan veranderen, en toch hetzelfde blijven.
Ik verval soms in nostalgie, dat zal de leeftijd zijn. Ik ben blij dat ik dat oude reizen heb meegemaakt. Maar eerlijk is eerlijk: ik kan ook genieten van de reizigers van nu. Ze zien er anders uit veel netter, vaak van Chinese komaf, en bewegen zich moeiteloos door de wereld met TikTok en Instagram als kompas. Lang leven het nu. Maar Penang…Laat die oude huizen nog maar even staan. Knap ze op, geef ze een nieuw leven, maar laat de toekomst er ook van genieten. Ik las dat men hier al in de jaren tachtig begon met het beschermen ervan. Hulde.
